Barbara Giza

Dr hab. Barbara Giza, prof. USWPS, profesor uczelni w Katedrze Dziennikarstwa (od 2012 roku kierownik Katedry), filmograf i pracownik naukowy Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego w Warszawie, gdzie zajmuje się badaniami w obszarze archiwów audiowizualnych, zwłaszcza filmowych jako baz danych oraz ich potencjałem społecznym, a także badaniami nad filmem jako medium, nad widownią filmową oraz nad społeczną rolą filmu. Filmoznawca i kulturoznawca, zajmująca się kulturoznawczyni aspektami filmu oraz piśmiennictwem filmowym i szeroko rozumianymi związkami filmu z literaturą. Realizuje także projekty naukowe dotyczące roli audiowizualnych baz danych w jakościowym dziennikarstwie i produkcji audiowizualnej. Współautorka filmów dokumentalnych (Jeden z nich „Hen i wojna” otrzymał w 2020 roku Nagrodę Publiczności podczas Warszawskiego Festiwalu Filmów o Tematyce Żydowskiej „Kamera Dawida”). Członkini zarządu Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami oraz Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych FIPRESCI. Członkini – specjalistka Komitetu Nauk o Sztuce PAN. Autorka prac naukowych z zakresu historii filmu, kultury audiowizualnej, socjologii i antropologii mediów. Autorka szeregu projektów popularno – naukowych odnoszących się do archiwów filmowych jako baz danych i źródła wiedzy oraz do obszaru nauk o mediach i do kultury medialnej. Autorka książek o tej problematyce oraz współredaktor naukowy i autorka tekstów m.in. serii Polscy Krytycy Filmowi: Konrad Eberhardt (2013), Aleksander Jackiewicz (2015), Krzysztof Mętrak (2019), Maria Kornatowska (2020), Wrzesień 1939. Filmowe teksty i konteksty (redakcja naukowa) (2021), Archiwa we współczesnych badaniach filmoznawczych (2020). Obecnie jako współautorka przygotowuje tomy Konteksty źródłowe w badaniach filmoznawczych oraz Jerzy Płażewski. 

Opis wystąpienia

Archiwum społecznie zaangażowane. Archiwa audiowizualne wobec współczesnych kluczowych problemów społecznych: prognozy, przemiany, wyzwania.

Pytania o role archiwum w społeczeństwie i kulturze, o jego tożsamość, są ostatnio podejmowane dosyć często w dyskursie naukowym, ale także archiwistycznym. Celem wystąpienia jest przedstawienie refleksji stanowiącej próbę połączenia tych perspektyw, często wobec siebie opozycyjnych, w kontekście współczesnych kluczowych problemów społecznych, w których rozwiązywaniu archiwa, którym społeczeństwa stawiają wymagania i narzucają pewne role, próbują brać czynny udział. Wybieram kilka problemów, które wiążą się z: kwestiami zrównoważonego rozwoju, promowania nowych form edukacji, zwłaszcza transcyscyplinarnej, cyfryzacji (niekiedy nawet infodemii, czyli nadmiaru danych), zmian na rynku pracy, wymagających nowych umiejętności i kompetencji. Przedstawię te problematykę w oparciu o analizę różnorakich przykładów projektów, w których archiwa audiowizualne, także społeczne, odgrywają wiodące, innowacyjne role.